Frustracja końca lata

Chciałabym wpaść w pętlę czasową – tak, żeby zegar wracał do początku czerwca zawsze, gdy zbliża się połowa sierpnia.

Wspomnienie z czerwca

W Polsce są teraz niemal 40 stopniowe upały, podczas gdy u nas powoli zbliża się jesień. Niezauważenie, krok za krokiem. Dzisiaj stwierdziłam, że pora wyzbyć się złudzeń i spakowałam moje letnie ubrania do pudła. Letnie sukienki, narzutki, spódnice – zapomniane, ani razu nie założone w tym roku. W sumie to jednak nie mogę narzekać – tego lata był tydzień pięknej pogody i tenże tydzień przypadł dokładnie na czas mojego jedynego tygodnia urlopu. Na wczoraj, na piątek, zapowiadano ciepły dzień i aż 21 stopni popołudniu, więc zasugerowałam się tym i wzięłam dzień urlopu. I dobrze zrobiłam, bo nie wykluczone, że był to ostatni piękny dzień tego lata.

Za 1,5 tygodnia zaczyna się w norweskich szkołach rok szkolny – począwszy od przedszkoli po uczelnie. To już będzie prawdziwa oznaka wczesnej jesieni. A ja chyba się starzeję, bo coraz bardziej brak mi słońca i ciepła. Zwłaszcza, że w pracy mam zimno. To ze względu na klimatyzację, która jest jednakowa dla całego budynku – ci na górze mają gorąco, więc im cieplejszy dzień, tym klimatyzacja mocniej działa, a u nas chłód. Zwłaszcza, że niemal wszystkie firmy w budynku mają swoją przestrzeń podzieloną na niewielkie biura, ale oczywiście nie tam, gdzie ja pracuję – tam mamy otwartą wielką halę z wysokim sufitem. Niezależnie od pory roku chodzimy do pracy w swetrach i zabudowanych butach. Ale ta część naszej firmy, która znajduje się w nieco innej części budynku i ma przestrzeń podzieloną na zamknięte biura, ma ciepło i nie widzi problemu. Wiem, narzekam, ale to już drugie lato w tej pracy i tym samym drugie lato frustracji.

To zdjęcie zrobiono w lipcu. Podobnie ubieram się w listopadzie czy w marcu

Zresztą, niedługo zaczną się prawdziwe powody do narzekania, bo przecież winter is coming. Zacznie się wyjeżdżanie do pracy o zmroku i powrót o zmroku, a światło dzienne zobaczę w oddali, w oknie na klatce schodowej. Moja koleżanka, która siedzi tyłem do wejścia, nie zobaczy nawet tego. A czy nie mogłoby być dłużej cieplej? Zastanawiałam się czy może na wybrzeżu byłoby lepiej, ale koleżanka z Trondheim uświadomiła mi, że i tak jestem szczęściarą, bo miałam chociaż ten tydzień lata, a u nich cały czas leje. Norwegowie uważają, że mają dwie pory roku: białą zimę i zieloną zimę. Zaczynam ich rozumieć.

Dobra, koniec marudzenia. Obiecuję, że kolejny wpis będzie bardziej optymistyczny :)

Tak wyglądał mój ogródek w lipcu

Przynajmniej zdjęcia mi pozostaną na długie zimowe wieczory

Pa!

Opublikowano Wszystko | 1 komentarz

Gudvangen 2017

Ta galeria zawiera 36 zdjęć.

W tym roku z pewnych powodów byliśmy w Gudvangen ekspresowo krótko i to bez naszej wikińskiej wyprawki – zabraliśmy ze sobą tylko ciuszki, a spaliśmy w zwykłym namiocie turystycznym. Tak czasami wychodzi. W tym roku jednak pogoda się udała piękna … Czytaj dalej

Więcej galerii | 2 komentarze

Urlop

Słuchajcie, słuchajcie! Mam urlop! Co prawda tylko tydzień, ale jednak jest to urlop i to w dodatku w lecie (nie pamiętam, kiedy miałam urlop w lecie, chyba w jakiejś zamierzchłej przeszłości). Teraz też, jak ta oślica, zarezerwowałam sobie tylko tydzień, bo miałam plany/nadzieję na tę mityczną podróż do Japonii na jesieni (mityczny nie jest sam kraj, ale moje starania by się tam udać – zawsze wypada coś ważniejszego). Niemniej urlop mam i nawet nie pada, chociaż zimno jest jak to w lecie przy północnym wietrze.

Cóż mogę powiedzieć o moim urlopie? Zazwyczaj wolne dni wyglądają tak – pisanie, szycie, pomoc przy budowie i żarcie. I tak w kółko. Wieczorami jeszcze lampka wina. Prawdziwa rozpusta. Raz udało mi się nawet 20 minut poleżeć na słońcu, zanim zimny wiatr nie zagonił mnie do domu. Wczoraj jednak wyłamałam się od reguły – pojechaliśmy w dalekie rejony Gór za Oknem i ruszyliśmy na podbój jednego z wyższych pasm górskich w mojej okolicy, Synnfjell. Przyznaję, to ja wybrałam punkt docelowy i trasę, i chociaż Połówek poddawał w wątpliwość czy wiedziałam, co robię, to wszystko było dokładnie przemyślane. Celowo postawiłam przed nami tak wymagającą trasę i doskonale wiedziałam, jak wysoko będziemy się wspinać (1414 m.n.p.m) i jak długa to trasa. Czymże jest życie bez wyzwań? ;-)

Często tęskniłam za moimi ukochanymi Bieszczadami i wędrówkami po Połoninach, gdzie oczy poniosą. Nigdy jednak nie miałam czasu, żeby podczas wizyty w Polsce, wyskoczyć nawet na te dwa, trzy dni w góry. Wczoraj odkryłam, że Połoniny, chociaż surowsze i bardziej wietrzne, mam w odległości 30 km od domu (mieszkam tu ponad 11 lat). Jak to się mówi, lepiej późno niż wcale ;-) Duchy Gór były bardzo przyjazne, bo gdy zażyczyliśmy sobie zobaczyć leminga, po chwili znaleźliśmy takiego na ścieżce. Co prawda był martwy, ale umarł chyba dopiero co, bo wciąż wyglądał jak duży chomik o ślicznym futerku. Uściśliliśmy więc nasz prośbę do Duchów Gór, że chcieliśmy zobaczyć leminga, ale myśleliśmy o żywym. Nie minęło wiele czasu, a Połówek przez przypadek przepłoszył spomiędzy kamieni leminga w pełni sił witalnych :) Poprosiłam, żeby nie padało, pomimo ciężkich chmur wędrujących nad Synnfjell i nie spadła ani jednak kropla. W ramach gratisu zobaczyliśmy mamę cietrzewia ze stadkiem jej pociech, tuptających kilka metrów od nas. I jak tu nie lubić takich Duchów? Full service :D

A oto kilka fotek z naszej wyprawy:

Początkowo szliśmy przez taki sympatyczny lasek

Wyprawa w góry jest jak życie – jest ciężko pod górę, ale gdy dotrze się na szczyt, duma rozpiera. Ważne, by nie rezygnować, gdy widzi się trudności.

Tak, to są właśnie trudności ;-)

Czasami można trafić na coś, co wygląda jak wyjęte żywcem z innej bajki

W surowym otoczeniu ten strumień wyglądał, jak oaza

Krótka przerwa w drodze na szczyt

Na szczycie stało wiele świątyń postawionych Duchom Gór ;-)

Surowy krajobraz

Spåtind – nasz punkt docelowy

Potem było już z górki ;-)

Do następnego razu!

Opublikowano Wszystko | 1 komentarz

Norweskie lato

No i nadeszło tak wyczekiwane norweskie lato. Baaardzo długie dni, które sprawiają, że przez całą dobę jest stosunkowo jasno, niezbyt wysokie temperatury – 20 stopni to już szał i wszyscy wylegają na zewnątrz, by trochę się opalić, deszcz – właśnie leje, i zimne poranki – przedwczoraj to było 6 stopni o poranku, a wczoraj aż całe 8. Dobra, przyznaję, piszę tu o moim górskim regionie, który znany jest z surowych warunków, jednak podobnie jest obecnie w całej Norwegii, a dwa dni temu około 100 km na południe od Alty padał śnieg (znajoma umieściła zdjęcie na FB jako dowód). Lubię Norwegię, nawet bardzo lubię, ale lato w tym kraju to wyzwanie dla odważnych. Gdy jeżdżę na festiwale wikińskie, zupełnie naturalne jest dla mnie spanie w śpiworze do 0 stopni, przykrytym ze 3 kocami i wcale nie jest za gorąco. Dobrze jest, gdy nie budzi mnie w nocy chłód. Oczywiście namiot, w którym śpię, to namiot wikiński, a nie współczesny, w którym prawdopodobnie byłoby mi cieplej. Prawdopodobnie, ale wcale nie jestem przekonana, bo ostatnio moja koleżanka (Norweżka) spała pod namiotem w śpiworze do -20 stopni i uznała, że było akurat. Nie przegrzała się, bynajmniej. Takie bywa norweskie lato :)

Tydzień temu spędziliśmy weekend na urodzinach znajomych w ich górskim gospodarstwie (górskie gospodarstwo czyli sætra – tam wywozi się na lato zwierzęta na luźny letni wypas). Urodziny były w stylu wikińskim. Bardzo nie chciało mi się na nie jechać, bo byłam potwornie zmęczona, ale obiecałam, więc nie było odwrotu. Impreza okazała się bardzo fajna – było przedstawienie odegrane przez jubilatów, rodzinę i przyjaciół (scenka z mitologii nordyckiej), tradycyjne tańce i piosenki, konkursy dla dzieci i dorosłych i duużo dobrego jedzenia (także dla wegetarian) :) Po dniu pełnym wrażeń, który skończył się dla mnie około północy (była szarówka, jak przy wczesnym zmierzchu), uznałam, że podczas tych urodzin wypoczęłam bardziej niż gdybym spędziła ten dzień w domu. Zaskoczyła mnie ilość jedzenia, bo Norwegowie pod tym względem są raczej oszczędni, ale biorąc pod uwagę, że jubilatka jest Włoszką (co prawda niemieckojęzyczną, ale zawsze Włoszką), powinnam się tego spodziewać.

A tu kilka fotek :)

Brezentowa wikińska hala na „w razie deszczu” :)

Maja i Engebret (jubilaci) raz z dziećmi po odegraniu przedstawienia :)

Eksploracja strumyka w wikińskiej kiecce :)

Stojąc na dwóch brzegach „rzeki” jednocześnie :)

Koleżanki kozy o poranku :)

Mam nadzieję, że wasze lato jest cieplejsze :)

Opublikowano Wszystko | 1 komentarz

Norwegia z perspektywy czasu

Ten post jest częścią jednego z projektów Klubu Polki na Obczyźnie.

Ostatnio łapię się na tym, jak bardzo zmieniło się moje postrzeganie Norwegii w ciągu ostatnich 11 lat. Gdy przyjechałam do tego kraju, po początkowej fazie zauroczenia, wpadłam w depresję, spowodowaną między innymi odmiennością jaką spotykałam na co dzień. Inny był język, inna natura, inne otoczenie i inna mentalność ludzi. Ta cała inność, która spadła na mnie nieoczekiwanie i z siłą młota pneumatycznego spowodowała, że zaczęłam negować i kraj, i ludzi. Kraj był zimny, nieprzyjazny, surowy, a ludzie fałszywi, głupi i naiwni. Jednak pomimo tych wszystkich negatywnych odczuć, wiedziałam, że to typowy mechanizm obronny umysłu, który próbował sobie poradzić z kategoryzacją obcości i poczuciem wykluczenia, jakie odczuwałam każdego dnia. Odczuwałam, chociaż żaden Norweg nigdy nie okazał mi otwarcie niechęci czy nieuprzejmości. Ta uprzejmość i bycie miłym i pomocnym też stanowiło dla mnie coś tak nowego, że początkowo zamykałam się przed tym. Mój zdrowy rozsądek podpowiadał mi jednak, że to nie Norwegia i Norwegowie są problemem, tylko ja. Ja sama i moje lęki i uprzedzenia. Bardzo szybko wprowadziłam w życie własną strategię adaptacji do nowych warunków, która okazała się strzałem w dziesiątkę. Jak najszybciej zaczęłam się uczyć języka, zawierać znajomości z Norwegami, poznawać bliższe i dalsze otoczenie, a także kulturę i historię kraju, w którym jakby nie było, przyszło mi mieszkać.To nie było łatwe, a czasami wydawało mi się ponad moje siły, ale opłacało się.

Z biegiem lat okazało się, że wrosłam w ten kraj, nieco udało mi się go poznać, a także zaznajomić z norweską mentalnością i kodami kulturowymi. I tak oto okazało się, że Norwegia pomimo trudnego klimatu jest dla mnie jednym z najpiękniejszych miejsc na świecie i jestem wdzięczna, że dzięki zbiegowi okoliczności mogłam tu zamieszkać. Muszę jednak przyznać, że to kraj dla twardzieli (między innymi właśnie ze względu na trudny klimat, a także ekstremalnie krótkie dni w zimie) i nie każdy dobrze sobie tutaj radzi. Ja się przyzwyczaiłam do niskich temperatur i cały rok śpię przy uchylonym oknie, ale długa zima i deszczowe, zimne lato nadal potrafią mi dopiec. Uprzejmość ludzi w życiu codziennym, ich wbrew pozorom bardzo zdroworozsądkowe podejście do rozwiązywania problemów bez niepotrzebnych spontanicznych zrywów, które robią wiele zamieszania i nic poza tym, pozwala żyć w mniej stresujący i bardziej komfortowy sposób. Szanuję Norwegów, chociaż w wielu sprawach się z nimi nie zgadzam. Nie mylę też (co jest częstym grzechem naszych rodaków) norweskiej pobłażliwości i wyrozumiałości, z przypisywaną im naiwnością. Wiele razy spotkałam się z bezinteresowną pomocą ludzi o wielkich sercach, ale też z ukrytą niechęcią małostkowych, egoistycznych norweskich osłów. Wiem też, że ludzie w Norwegii są różni – i dobrzy, i źli, mądrzy i głupi, tak samo jak wszędzie, tak samo jak w Polsce.

Przyznaję, kocham Norwegię – za wolność, niezależność i możliwości, jakie mi dała i jakie wciąż mi daje. Ale też za to, że jadąc do pracy, mogę zobaczyć zapierające dech w piersiach wschody słońca, pasące się sarny czy stada dostojnych żurawi. Uroda norweskiego krajobrazu nieodmiennie potrafi wprawić mnie w zachwyt i to jest rzecz, która nie zmieniła się od 11 lat, i chyba nigdy nie zmieni.

A oto próbka – jeżdżę tędy co roku, a ten widok nigdy mi się nie znudzi, bo za każdym razem jest inny.

Miłego dnia! :)

Opublikowano Wszystko | 3 komentarze

Nieco zakręcona rocznica

Co roku o tej porze odnotowuję, że upłynął nam kolejny rok razem i wrzucam jedno ze ślubnych zdjęć. Nie tym razem. Nie, nie, nie zrozumcie mnie źle – nadal jesteśmy razem i wspólnie mamy się bardziej niż dobrze, ale tym razem zdjęcie rocznicowe będzie trochę inne. O takie:

Połówek wygląda super, a ja jak zwykle robię głupią minę ;-) Fot. Sissel Dagfinnsdatter Hagen

Po kolei. W tym roku rocznica wypadła nam akurat na weekend, w którym odbywa się doroczny Festiwal Średniowieczny w Hamar (sąsiednim mieście wojewódzkim). W tym roku na wspomniany festiwal wpadli także na chwilę król Harald i królowa Sonja. Obydwoje w tym roku kończą 80 lat i z tego też powodu zdecydowali się na podróż przez całą Norwegię, gdzie podejmowani są przez lokalne władze. I zdarzyło się właśnie tak, że w niedzielę zawitali do Hamar. Mieszkańcy naszej zakręconej wioski wikińskiej mieli za zadanie przypłynąć do miasta i z plaży, a także z przybrzeżnych wód pozdrowić parę królewską. Nasza wikińska wioska jest niewielka, ale mamy za to do dyspozycji trzy zrekonstruowane łodzie wikińskie, więc jednym słowem rządzimy ;-) W tym roku przez przypadek podkusiło mnie i Połówka do zabrania naszego ekwipunku zbrojnego, który chociaż od lat nieużywany, wygląda całkiem nieźle. Ubraliśmy się więc, wzięliśmy miecze i tarcze i zaokrętowaliśmy się na naszą macierzystą łódź Mjøsen Lange. Rejs nie był daleki, ale w tym czasie zdążyliśmy się ścigać, przekrzykiwać z łodzi na łódź żartobliwymi obelgami, nasi trębacze dęli potężnie w rogi zawstydzając syrenę parowca, którym para królewska miała udać się w dalszą podróż, nasi sternicy wykonywali manewry kolizyjne (wszystko było jednak pod kontrolą), generalnie było dużo śmiechu i dobra zabawa (oprócz tego, że mżył deszcz, wiał zimny wiatr i było może ze 12 stopni). Nic dziwnego, że dla ludzi zebranych wzdłuż trasy przejazdu pary królewskiej stanowiliśmy chyba większą atrakcję niż król i królowa ;-) Para królewska nas widziała (i to całkiem dobrze), a nasz wygląd i dzikie ryki wywołały na ich twarzach szeroki uśmiech. Policji i wodnym służbom ratunkowym obstawiającym parowiec też dostarczyliśmy rozrywki, bo machali nam ucieszeni, widząc naszą łódź pełną zdrowo odjechanych jednostek poprzebieranych w dziwne ciuszki.

Fragment łodzi, na której płynęliśmy. Fot. Sissel Dagfinnsdatter Hagen

Jednak Hamar to nie tylko wizyta królewska. To także wizyty znajomych i przyjaciół, którzy wpadli w odwiedziny do naszego namiotu. To testowanie nowej patelni i przepisu na podpłomyki.

Podpłomyki w fazie wstępnej :)

Kończenie nowego płaszcza dla Połówka.

Wykańczanie płaszcza

To także nocny pokaz grupy zajmującej się (jak to nazywam) kuglarstwem ogniowym ;-)

Ogniste skrzydła

Wielka ognista kula na łańcuchu.

Zimne ognie

To tyle na dzisiaj. Miłego dnia!

Opublikowano Wszystko | 3 komentarze

Jentetur czyli Lądek Zdrój tam i z powrotem

Mianem jentetur określa się wycieczkę, w której udział biorą same dziewczyny/kobiety. Analogicznie organizowane są guttetur dla samych facetów. Najczęściej jentetur wiążą się z zakupami albo leżeniem na plaży, natomiast myślą przewodnią guttetur zazwyczaj jest picie alkoholu w dużych ilościach. To tyle tytułem wprowadzenia.

Ostatni weekend spędziłyśmy z moją przyjaciółką w Londynie zostawiając naszych mężczyzn w domach. Żartobliwie nazywam tę wycieczkę jentetur, chociaż nie było w niej ani specjalnie dużo kupowania, ani żadnej plaży. Ale po kolei.

Na pociąg na lotnisko poszłam prosto z pracy, bo akurat tego dnia w Lillehammer odbywał się kolarski Norway Cup 2017 i całe miasto + droga do mojej wioski były zamknięte. Bałam się, że jak pojadę do domu, to potem nie zdążę na pociąg. Jak pech, to pech.

To właśnie z ich powodu miasto zostało sparaliżowane

Leciałyśmy w piątek wieczorem z lotniska Oslo (dawniej Oslo Gardermoen – główne lotnisko norweskie) liniami Ryanair. Tymi liniami leciałam po raz pierwszy i muszę przyznać, że chociaż zarówno Ryanair, jak i Norwegian (którym zazwyczaj latam) należą do segmentu tanich linii lotniczych, to zdecydowanie Ryanair nie dorasta do pięt Norwegianowi. Uczciwie jednak przyznaję, że jest nieco lepsze od Wizzair. Co od razu uderzyło mnie w samolocie, to brak jakiejkolwiek kieszeni na podręczne przedmioty przy fotelu.Wkładając bagaż do schowka, wodę, czytnik książek i batonik musiałam trzymać na kolanach. Później okazało się, że załoga ma w nosie podstawowe procedury bezpieczeństwa – nie oczekiwali, żeby przy starcie czy lądowaniu elektronika była wyłączona, słuchawki zdjęte z uszu, stoliki złożone, a butelka wody jednego z pasażerów leżała podczas całego lotu na środku korytarza i była doskonale ignorowana przez personel pokładowy. Oczywiście podczas lądowania butelka poturlała się z impetem do przodu. Gdyby podczas lotu zaistniały jakiekolwiek turbulencje, ktoś mógłby nią dostać w głowę. To tyle na temat profesjonalizmu załogi Ryanair. Jednak dolecieliśmy szczęśliwie tam i z powrotem, więc nie będę narzekać. Lądowaliśmy na lotnisku London Stansted, a stamtąd pociągiem dotarłyśmy na stację Liverpool Station. Komunikacja w Londynie jest droga, ale bilety na pociąg kupiłyśmy wcześniej przez Internet, więc wyniosło nas to trochę taniej. Gorzej było z metrem, ale i tak jego cena nie przekraczała tego, co muszę płacić w Oslo, gdy najdzie mnie ochota pojeździć komunikacją miejską. Wiecie, mieszkanie w jednym z najdroższych krajów świata ma pewną zaletę – niemal wszędzie, gdzie trafisz, jest taniej ;-)

Charakterystyczne dla Londynu autobusy piętrowe (w nowszym wydaniu) widziałam na każdym kroku, chociaż nie dane mi było z nich skorzystać

Zarezerwowałyśmy pokoje w hotelu sieci Travelodge na ulicy City Road i byłyśmy z nich zadowolone. Pokoje czyste, wygodne, obsługa miła, jedynym zgrzytem były śniadania, które dla wegetarian nie pozostawiały zbyt wiele pola do manewru. Dodatkową zaletą było położenie hotelu – w odległości 7-10 minut od stacji trzech linii metra, a do Trafalgar Square miałyśmy 40 minut na nogach. Czyli nocleg był trafiony.

Pierwszego dnia, zgodnie z planem, wybrałyśmy się do The British Museum. Przed wyjazdem koleżanka ostrzegała mnie, że do tak zwanego Muzeum Dóbr Skradzionych (The Museum of Stolen Goods) są koszmarne kolejki, toteż pognałyśmy z przyjaciółką wcześnie rano (około godziny otwarcia 10.00) i bez żadnej kolejki weszłyśmy do budynku muzeum. Wiedziałam, że muzeum jest ogromne, więc przeznaczyłyśmy na nie kilka godzin. Przeładowane wrażeniami z wystaw wyszłyśmy z niego około 15.30 i wtedy okazało się, że kolejka do wejścia ciągnie się aż na ulicę i ma z kilkadziesiąt metrów. Opłaciło się rano wstać ;-) Zbiory muzeum są niezwykle bogate – ja zachwycałam się starożytną sztuką grecką, celtycką i nowszą wikińską. Zrobiłam całe mnóstwo zdjęć zachwycających eksponatów i udało mi się wyciągnąć kilka ciekawych wniosków, patrząc na rozwój sztuki jubilerskiej na przestrzeni setek lat (chodzi tu o pewne specyficzne elementy zdobnicze wędrujące od Bliskiego Wschodu po Anglię i Skandynawię). Okazało się też, że jednym z najpopularniejszych kamieni szlachetnych w wiekach wczesnych był granat. Strój historyczny i jego elementy to taki mój konik, a wizyta w Muzeum Brytyjskim pogłębiła moją wiedzę na ten temat. To nie zmienia faktu, że najchętniej wróciłabym tam jeszcze co najmniej kilka razy i na każdy okres historii przeznaczyłabym po całym dniu :) Poniżej prezentuję wam kilka smaczków z muzeum:

Wejście do the British Museum

Zdjęcie nie oddaje niezwykłej urody tej greckiej rzeźby (gość mi się skojarzył z Elvisem Presleyem ;-) )

Egipskie malowidła naścienne zrobiły na mnie wielkie wrażenie dbałością o detale i kolorami

Pierwszą bejsbolówkę na świecie zrobili Celtowie ;-)

Wielkie ilości złotych bransolet i naszyjników pochodzących z odnalezionych celtyckich skarbów

Mam teorię, że niektóre zapinki podkowiaste używane były jako tajna broń ;-)

Złoty łańcuch na ciało z Bizancjum

Rekonstrukcja celtyckiego hełmu – miodzio

Po godzinach spędzonych w muzeum zdecydowałyśmy się zaszaleć i zjeść obiad w restauracji wegetariańskiej polecanej przez portal Tripadvisor. Wild Food Cafe trochę trudno było znaleźć, ale w końcu nam się udało. Restauracja leżała na piętrze w budynku w pewnym niezwykle urokliwym zakątku. Była malutka i pełna po brzegi. Jedzenie było dosyć wymyślne i miało swoją cenę, ale przynajmniej było smaczne.

To jedno z takich magicznych miejsc :)

Potem wybrałyśmy się na Oxford Street, ale zaczęło trochę padać, więc na czas deszczu schroniłyśmy się u Marksa&Spencera. Później w poszukiwaniu miłego miejsca do odpoczynku trafiłyśmy do herbaciarni Tea Life i uraczyłyśmy się po imbryczku herbaty z ciasteczkiem mochi z nadzieniem z zielonej herbaty.

W tym sklepie/herbaciarni była przecudna ceramika. Dobrze, że miałam tylko bagaż podręczny, bo chyba skusiłabym się na coś więcej niż dwie figurki ręcznie malowanych kotków ;-)

Po tak intensywnym dniu padłyśmy w hotelu. Ale niedziela zapowiadała się podobnie bogata we wrażenia, tylko pogoda miała być lepsza. I była. Całą niedzielę było cudne słońce, które grzało tak mocno, że biegałam po Londynie w podkoszulce z Totoro ;-)

Naszym pierwszym celem tego dnia było Camden Town i jego słynny targ. Zamknięcie pobliskiej stacji metra trochę nam namieszało i zmusiło do przejścia się do następnej stacji. Jednak nam ten nieoczekiwany spacer o poranku bardzo się spodobał. Wreszcie trafiłyśmy na Camden Street i nas zatkało. Czy to ma być ten słynny targ? Ta ulica pełna kiczu dla turystów produkowanego w Chinach? Zdegustowane i rozczarowane poszłyśmy wzdłuż ulicy i leżących przy niej budynków o śmiesznych fasadach. I nagle skręciłyśmy w coś, co wyglądało jak mały plac targowy, a tam zaskoczenie. To właśnie dopiero tam zaczynał się prawdziwy targ w Camden pełen ślicznego i wysokiej jakości rękodzieła. Zachwycone przepychałyśmy się od stoiska do stoiska, podziwiając pracę artystów. Potem trafiłyśmy na placyk przy kanale wodnym z budkami oferującymi jedzenie. Zmęczone i głodne wchłonęłyśmy indyjskie żarcie zawinięte w placek naan. Było pyszne.

Śmieszne i trochę kiczowate fasady budynków na Camden Street

Tutaj dawali jeść i to dobrze :)

Gdybym tylko miała możliwość przewiezienia, kupiłabym coś takiego na ścianę do salonu :)

Potem postanowiłyśmy, wzorem rasowych turystek, zaliczyć Big Bena i Trafalgar Square. Niestety, najbliższa stacja metra była zamknięta, więc podreptałyśmy do następnej. Wysiadłyśmy na stacji Embankment i postanowiłyśmy zrobić sobie krótka przerwę w parku Whitehall Gardens. Siedziałyśmy sobie na ławeczce w miłym półcieniu, z widokiem na London Eye.

Krótki chilloucik :)

Nic co dobre, nie może trwać wiecznie. Wreszcie zebrałyśmy się i poszłyśmy pod Big Bena, mijając po drodze New Scotland Yard. Okazało się, ze na przeciwko Westministeru jest posąg Boudicci na rydwanie i w towarzystwie córek. Dla nie wtajemniczonych – Boudicca to celtycka królowa, która wklepała Rzymianom. Tłumy turystów w tym miejscu były nieprzebrane, więc szybko stamtąd uciekłyśmy.

Romantyczne wyobrażenie celtyckiej twardej baby

Big Ben z niecodziennej perspektywy ;-)

Trafalgar Square okazał się miejscem mało imponującym, więc w poszukiwaniu ciekawszych widoków udałyśmy się nieco w lewo, pod Buckingham Palace. Tenże też nie zrobił na nas jakiegoś specjalnego wrażenia, więc skręciłyśmy do Parku Królewskiego, który był strzałem w dziesiątkę (pomimo przytłaczającej ilości turystów).

Miejsce pełne zieleni, wody i ptactwa

Na ulicach Londynu można usłyszeć chyba wszystkie języki świata, ale my musiałyśmy usiąść obok nastolatki, która rozmawiała po polsku z koleżanką. Jak pech, to pech, bo nastolatka okazała się nie być najinteligentniejszą osobą. Gdy koleżanka do niej dołączyła i zaczęły rozmawiać o ostatniej imprezie, nie dałam rady i poszłyśmy sobie stamtąd. Postanowiłyśmy pójść do prawdziwego angielskiego pubu i tak tez się stało. Przy Trafalgar Square znajdował się obiecujący pub Lord Moon of the Mall – ciemne, drewniane ściany, lustra i dosyć fajna atmosfera. Tam spożyłam India Pale Ale, o którym kiedyś słyszałam i byłam ciekawa jego smaku, ale piwo okazało się dosyć cieniutkie. Potem doszłyśmy do wniosku, że jest piękna pogoda i szkoda nam jej na jeżdżenie metrem, więc trasę z Trafalgar Sq. w okolice Liverpool Station pokonałyśmy na piechotę, zahaczając przy okazji o katedrę St. Paul. Wróciłyśmy zmęczone, ale zadowolone. Następnego dnia rano pojechałyśmy na lotnisko, by wrócić do naszej Norwegii.

Z perspektywy kilku dni, gdy moje przeżycia już się uporządkowały, uważam, że Londyn to miasto, które da się lubić i ja je polubiłam, pomimo, że spędziłam tam faktycznie tylko dwa dni. Jest w nim mnóstwo mniejszych i większych drobiazgów, które sprawiają, że tak wielkie miasto jest przyjazne obcym. Zapewne znaczącym czynnikiem było też odpowiednie towarzystwo – z moją przyjaciółką znamy się od ponad 11 lat i na migracji przeżyłyśmy wspólnie dobre i złe chwile, i zawsze mogłyśmy na siebie liczyć. Teraz razem wybrałyśmy się na wycieczkę i spędziłyśmy bardzo intensywnie, ale też i bardzo miło wspólny weekend. Zapewne też inaczej odebrałybyśmy Londyn, gdyby padało, ale na szczęście deszczu spadła zaledwie odrobina :)

To tyle mojej relacji z wycieczki do Lądka Zdroju ;-) Pozdrawiam i do przeczytania!

Opublikowano Wszystko | 2 komentarze

Stare fotki z Lillehammer i okolic

Bardzo lubię stare zdjęcia, a im starsze, tym bardziej mi się podobają. Na szczęście z racji pracy w instytucjach muzealnych i archiwalnych miałam odstęp do prawdziwych perełek. Ale o tym innym razem. Muzeum Miejskie w Oslo uruchomiło ogólnokrajową platformę cyfrową, na której umieszczane są zdjęcia z różnych okresów. Ta platforma to DigitalMuseum i każdy, niezależnie od kraju, może obejrzeć zamieszczone tam zdjęcia. Ja wybrałam dla was kilka zdjęć z mojej okolicy z początku poprzedniego wieku. Oto one. Miłego oglądania :)

Dwie dziewczynki na nartach w miejscu o nazwie Byhrhagen. Rok 1908. Fotograf H.H.Lie

Dzieci na lodowisku w Lillehammer. 1920-1930. Fot. M.A.Berge

Zimowe zabawy dzieci. Lillehammer. 1920-1930

Wyścig kłusaków na jeziorze Mjøsa. Fot. nieznany

Król Haakon podczas wizyty w miejscowości Vinstra. 1909 rok. Fot. H.H.Lie.

Kulig w Sør-Fron. Fot. H.H.Lie

Samolot pasażerski miał swoje lądowisko na zamarzniętym jeziorze Mjøsa. 1940-1950. Fot. nieznany

To była zima! Odkopywanie torów dla pociągu w miejscowości Ringebu. Rok 1916. Fot. H.H.Lie

Ta sama sytuacja z pociągiem w szerszym ujęciu. Ringebu 1916. Fot. H.H.Lie

Koziołek zaprzęgnięty do dziecięcych sanek. 1910-1920. Fot. H.H.Lie

Wycieczka na narty. 1920-1930. Fot. J.N.Elstad

Te wspaniałe maszyny! Wyścig samochodowy na jeziorze Mjøsa. 1933. Fot. M.A.Berge

Bieg narciarski Starszych Panów. 1929. M.A.Berge

Most, który został zniszczony podczas II wojny światowej służył jako zjeżdżalnia dla dzieci z okolicy. 1940-1950. Fot. nieznany

Opublikowano Wszystko | 1 komentarz

Majówka

Dzisiaj ostatni dzień długiego weekendu i wreszcie pogoda dopisała. Co jednak z tego? Okoliczni rolnicy hurtowo zaczynają wylewać gnojówkę na swoje pola i nasza wiocha śmierdzi jak zwykle o tej porze roku. Niemniej słońce mocno już świeci, dni są bardzo długie, a krokusy kwitną na całego. Te pierwsze wiosenne dni to także okres dugnadów, czyli tutejszych czynów społecznych, o których już kiedyś pisałam. W piątek miałam dugnad w pracy – zamiast normalnego dnia pracy było sprzątanie magazynów. Nie narzekam, bo w reszcie ściany w moim bunkrze mają właściwy biały kolor i brakuje na nich upiększeń w formie odcisków palców monterów, którzy go budowali. Teoretycznie firma stawiająca bunkier powinna umyć go przed oddaniem, ale olała sprawę. Natomiast w sobotę pojechaliśmy do wioski wikińskiej w Gudvangen malować stawiane tam od jesieni wikińskie chaty. Miejsce, które znaliśmy tak dobrze zupełnie się zmieniło. Teraz to wioska jak się patrzy z hallą główną i wieloma małymi domkami na całym terenie. A z tego, co mi wiadomo, to dopiero początek :) Tutaj kilka fotek z Gudvangen.

Tak wyglądała droga do przez góry 29 kwietnia :)

Jeden z domków wikińskich w Gudvangen

Widok urzekający jak zwykle

Wejście do halli

Pozdrawiam!

Opublikowano Wszystko | 2 komentarze

Szaro, buro i ponuro

Szaro, buro i ponuro – takie w tym roku mamy święta wielkanocne. Śnieg pada i zaraz się topi, i zaraz znowu pada, i zaraz znowu się topi. I tak w kółko. Chmury suną nisko nad górami, a światło jest przytłumione i zamiast napawać optymizmem, dobija. Porażka. Nawet ciasto mi nie wyszło (a powinno). Koty śpią, Połówek gra i tylko ja pracuję. Jawna niesprawiedliwość. Niesprawiedliwość niesprawiedliwością, ale termin ze scenariuszem do komiksu mnie goni. Książka też się sama nie napisze, a artykuł nie poprawi. Mam poważną ochotę zastrajkować. Tylko przeciwko komu? Chyba tylko sobie samej. Ech, wszystkiego się odechciewa…

W moim miasteczku w zeszłym roku wyremontowali kino. I chwała bogom, bo było mało przyjazne użytkownikom. Teraz otwarte są nowe sale z wygodnymi, rozkładanymi fotelami i rzędem dwuosobowych kanap na końcu. I jak tu się oprzeć pokusie? Nawet nie zamierzałam :) Dosyć regularnie odwiedzam ten przybytek, bo bardzo lubię chodzić do kina i nie przeszkadza mi, że filmy są norwesku czy angielsku. Samo zanurzenie się w mrok sali kinowej wywołuje na mojej twarzy uśmiech od ucha do ucha. Ostatnio byliśmy na Ghost in the Shell – adaptacji filmowej jednego z najbardziej kultowych anime. Film aktorski nie dorasta do pięt pierwowzorowi, ale jeżeli rozpatruje się go nie w kategoriach adaptacji, ale jako film tylko i wyłącznie inspirowany anime, to da się go przetrawić w sposób nawet znośny. Z filmów ze Scarlett Johansson najbardziej lubię Lucy Luca Bessona, chociaż zachwyciła mnie jej niewielka rólka w Ave, Cesar! braci Cohen. Jednym ze smaczków Ghost in the Shell jest rola mojego ukochanego japońskiego aktora, Takeshiego Beat Kitano jako Aramakiego. Miodzio.

Kadr z filmu Ghost in the Shell. Scarlett Johansson jako Major.

To chyba tyle na dzisiaj. Wy nadal cieszcie się Wielkanocą, a idę zarżnąć nieudanego placka i napisać kilka stron scenariusza. Pa! No i wesołych świąt, oczywiście ;-)

Opublikowano Wszystko | 2 komentarze